1.حضرت علی رضی الله عنه

حضرت علی ازبزرگان اصحاب.چهارمین عشره مبشره وخلفای راشدین.یکی ازاعضای اصحاب شوراودامادپیغمبروشوهرحضرت فاطمه بود.نسبش:علی ابن ابی طالب،ابن عبدالمطلب،ابن هاشم است مادرش فاطمه بنت اسد،بن هاشم است که از جهت نسبت،به حضرت پیغمبرنزدیکترین عشره مبشره(پسرعمّ پیغمبر)میباشد.حضرت علی به لقبهای مرتضی،حیدر،اسدالله.وبه کنیه های ابوالحسن وابوتراب مشهور است.مادرش فاطمه زن خوش خلق،عاقله وعابده ای بوده،درمکّه حضرت پیغمبر را،همچون فرزندخویش تربیه نموده بود.چون باسلام آمده، به مدینه هجرت نمود،حضرت رسول او رازیاده رعایت وپرستاری کرده.اکثراوقات به خانه اش رفته،دیدن وزیارتش مینمود وبعضی اوقات درخانه اش میخوابید.حتی دروفات این فاطمه،حضرت رسول نیکی وخدمتهای اورا در مکه بیاداورده،درکافتن قبراوبادست مبارک خودبارمی دادوپیرآهن خویش را بخشیدکه فاطمه باهمین دفن گردید.(1)(کنزالعمال ج7،ص101)

حضرت علی از عالم وحکیم ترین اصحاب کرام بوده،بافکروعلم خودهم مسلمین راخدمتهای زیاده نمود،سبب ایمان وهدایت اشخاص زیاد گردید.وقتی ازطرف رسول اکرم به یمن والی وعامل تعیین شده بود.درآنجاخدمتهای زیادنموده،اهالی یمن را ازخویش ممنون ساخت ومحبت ایشان رادر سایه ی حسن اداره اش ،بسوی خود جلب کرد.

رسول اکرم حضرت علی را زیاد دوست داشته،زمانی که در مدینه مهاجرین راباانصارعقداخوت داد،حضرت علی رانزدخویش خواند،فرمود:یاعلی تودر دنیاوآخرت برادرمن هستی.درمدح ووصف حضرت علی احادیث بسیاری نقل گردیده است.(1)(مشکاة،ج2،ص469)

حضرت رسول در سال دوم هجرت،درماه صفردختر خودحضرت فاطمه را به حضرت علی تزویج نمودوحضرت علی شرف دامادی پیامبرحایزگشت.بعداز این،رعایه والتفات پیامبردر حق علی فزونتر شدحتی زمانی حضرت علی رعایه فوق العاده ی به پیامبررادر حقش دیده،سوال میکندای پیامبرمراویا فاطمه بیشتر دوست میداری در جواب این،پیامبر می فرماید:فاطمه رادو.ست تروتورا گرامی ترمیدارم.(1)(کنزالعمال،ج6،ص393)

حضرت علی تا وفات پیامبراز خدمت و حضور وی جدانگردیددر وفاتش غسل پیامبرراداده،کفن ودفن پامبررا اجرانمود.(تاویل مختلف الحدیث.ص202)

(حضرت علی چهارمین خلیفه ی اهل سنت میباشد)

حضرت علی بقدرچهارسال ونه ماه خلافت نمود،وبدست یکی ازخوارج به نام عبدالرحمان ابن ملجم،درمسجدکوفه،هنگامی که مشغول نمازبامدادبود،شهیدشد،(19رمضان سال40هجری در63سالگی)

شمائلش

حضرت علی میانه قد،گندم گون،تنومندبوده،چهره ای مهیب وجمیل،چشمان بزرگ وسیاه،ریش بزرگ وزیباداشت،قدمهای بزرگ برمیداشت.

حضرت علی درنهایت درجه پرقوت،جسور،دلاوربوده،درجنگ وکوشتی ها کسی نمیتوانست باوی برابری نماید.هرکس ازحضوروحتی ازنام اوترسان وهراسان میگردید.شجاعت حضرت علی درجنگ وغزوها،ضرب المثل همگان میباشد.این بزرگوارازچیزی خوف واندیشه وازکسی باک وترس نداشت،ازینروپیامبرشکستن بتها،تخریب قبرهایی که مشرکین عرب ستایش وپرستش آنهارمیکردندبه حضرت علی فرموده بود.

حضرت علی عالمترین وعادلترین اصحاب کرام بوده،گاهی ازراستی وعدالت جدانمیگردید.

عالیجناب،جوانمرد،خوش خلق،گشاده روی،مهربان،رحمدل،خوش مجلس،درخواندن خطبه ماهروفصیح،زودجواب،مستقیم الرای،ومستقل الفکربود.خلاصه صفتهای که درکمترین مردم یافت شود.جنابش جامع همه انهابود.

دزمان جوانی خواندن ونوشتن راآموخته،غالبامکتوب وعهدنامه های پیغمبررامینوشت.عهدنامه نخستین درمیان مسلمین ومشرکین،یعنی صلح حدیبیه به قلم حضرت علی نوشته شده بود.

حضرت علی درنهایت درجه متدین بوده،به عبادت وتلاوت قرآن محبت وافری داشت.

درشبهای تاریک تاریک به عبادت وطاعت پروردگارمیگذرانید.وقتی که نماز راشروع به خواندن میکردعظمت خدارابخاطرآوردرنگش متغییرمیگردید،دربدنش لرزه ورعشه پیدامی شد.(احیا،ج1،ص111)

معیشت ومروتش

حضرت علی درمدینه زمین وباغ داشته،ازمیوه ومحصولات خودجماعتش راتربیه مینمودومیفرمود:خیلی دوست میدارم خوردن نعمتهای که خودم پرورش داده ورسانیده ام.

حضرت علی نسبت به مسکینان وفقیران مهربان بود.وبه فایده ی ایشان مالهای زیادصرف میکرد.

محتاجین رادستگیری مینمود.بعضا درپیش آنهانشسته،ازاحوال شان جویامیشد.دوقطعه زمینی که درمدینه داشت،برای امورات خیریه وقف نمود.

دروفاتش خمس مالش رابرای همین راهها وصیت کرد.(الکامل للمیرد.ج2،ص141)

سخنهای باحکمتش

حضرت علی ازفصیح ترین خطبای اصحاب بوده،خطبه ووعظهایش غایت موثر،سخنهایش زیاده باعبرت وباحکمت بود.چنان شیرین سخن بود که هرکس مجلس وصحبت اورایکباربیند،بی اختیارمحب ودوست اومیگردید.اغلب کلام واشعارش درمقام مثال ومقال استعمال میشود.اشعاروخطبه های اوراتدوین وجمع نموده اندکه به نام(دیوان علی ونهج البلاغه)مشهوراست.اینک ماکلام حضرت علی راازکتب مشهوره انتخاباًنقل مینماییم.

 1ـاندوه ونومیدی ازصفات آدمان بیکاراست.یاری مظلومین ومحتاجین سبب کفارت گناهان بزرگ است.

2ـقدرشخص رانه به دولت ونسبش،بلکه به عمل وادبش تعیین بایدکرد.ادب انسان ازدولت اوبهتروافضل ترمی باشد.

3ـدردنیاچیزهای عبرت انگیزبسیار،ولی آدمان عبرت پذیرخیلی کم می باشند.آنکه دردنیابوده،عبرت نپذیرد،نمی توان اوراعاقل شمرد.

والسلام علیکم والرحمه الله

حنظله میریان

1.حضرت علی رضی الله عنه

حضرت علی ازبزرگان اصحاب.چهارمین عشره مبشره وخلفای راشدین.یکی ازاعضای اصحاب شوراودامادپیغمبروشوهرحضرت فاطمه بود.نسبش:علی ابن ابی طالب،ابن عبدالمطلب،ابن هاشم است مادرش فاطمه بنت اسد،بن هاشم است که از جهت نسبت،به حضرت پیغمبرنزدیکترین عشره مبشره(پسرعمّ پیغمبر)میباشد.حضرت علی به لقبهای مرتضی،حیدر،اسدالله.وبه کنیه های ابوالحسن وابوتراب مشهور است.مادرش فاطمه زن خوش خلق،عاقله وعابده ای بوده،درمکّه حضرت پیغمبر را،همچون فرزندخویش تربیه نموده بود.چون باسلام آمده، به مدینه هجرت نمود،حضرت رسول او رازیاده رعایت وپرستاری کرده.اکثراوقات به خانه اش رفته،دیدن وزیارتش مینمود وبعضی اوقات درخانه اش میخوابید.حتی دروفات این فاطمه،حضرت رسول نیکی وخدمتهای اورا در مکه بیاداورده،درکافتن قبراوبادست مبارک خودبارمی دادوپیرآهن خویش را بخشیدکه فاطمه باهمین دفن گردید.

حضرت علی از عالم وحکیم ترین اصحاب کرام بوده،بافکروعلم خودهم مسلمین راخدمتهای زیاده نمود،سبب ایمان وهدایت اشخاص زیاد گردید.وقتی ازطرف رسول اکرم به یمن والی وعامل تعیین شده بود.درآنجاخدمتهای زیادنموده،اهالی یمن را ازخویش ممنون ساخت ومحبت ایشان رادر سایه ی حسن اداره اش ،بسوی خود جلب کرد.

رسول اکرم حضرت علی را زیاد دوست داشته،زمانی که در مدینه مهاجرین راباانصارعقداخوت داد،حضرت علی رانزدخویش خواند،فرمود:یاعلی تودر دنیاوآخرت برادرمن هستی.درمدح ووصف حضرت علی احادیث بسیاری نقل گردیده است.

حضرت رسول در سال دوم هجرت،درماه صفردختر خودحضرت فاطمه را به حضرت علی تزویج نمودوحضرت علی شرف دامادی پیامبرحایزگشت.بعداز این،رعایه والتفات پیامبردر حق علی فزونتر شدحتی زمانی حضرت علی رعایه فوق العاده ی به پیامبررادر حقش دیده،سوال میکندای پیامبرمراویا فاطمه بیشتر دوست میداری در جواب این،پیامبر می فرماید:فاطمه رادو.ست تروتورا گرامیترمیدارم.

حضرت علی تا وفات پیامبراز خدمت و حضور وی جدانگردیددر وفاتش غسل پیامبرراداده،کفن ودفن پامبررا اجرانمود.

(حضرت علی چهارمین خلیفه ی اهل سنت میباشد)

حضرت علی بقدرچهارسال ونه ماه خلافت نمود،وبدست یکی ازخوارج به نام عبدالرحمان ابن ملجم،درمسجدکوفه،هنگامی که مشغول نمازبامدادبود،شهیدشد،(19رمضان سال40هجری در63سالگی)

شمائلش

حضرت علی میانه قد،گندم گون،تنومندبوده،چهره ای مهیب وجمیل،چشمان بزرگ وسیاه،ریش بزرگ وزیباداشت،قدمهای بزرگ برمیداشت.

حضرت علی درنهایت درجه پرقوت،جسور،دلاوربوده،درجنگ وکوشتی ها کسی نمیتوانست باوی برابری نماید.هرکس ازحضوروحتی ازنام اوترسان وهراسان میگردید.شجاعت حضرت علی درجنگ وغزوها،ضرب المثل همگان میباشد.این بزرگوارازچیزی خوف واندیشه وازکسی باک وترس نداشت،ازینروپیامبرشکستن بتها،تخریب قبرهایی که مشرکین عرب ستایش وپرستش آنهارمیکردندبه حضرت علی فرموده بود.

حضرت علی عالمترین وعادلترین اصحاب کرام بوده،گاهی ازراستی وعدالت جدانمیگردید.

عالیجناب،جوانمرد،خوش خلق،گشاده روی،مهربان،رحمدل،خوش مجلس،درخواندن خطبه ماهروفصیح،زودجواب،مستقیم الرای،ومستقل الفکربود.خلاصه صفتهای که درکمترین مردم یافت شود.جنابش جامع همه انهابود.

دزمان جوانی خواندن ونوشتن راآموخته،غالبامکتوب وعهدنامه های پیغمبررامینوشت.عهدنامه نخستین درمیان مسلمین ومشرکین،یعنی صلح حدیبیه به قلم حضرت علی نوشته شده بود.

حضرت علی درنهایت درجه متدین بوده،به عبادت وتلاوت قرآن محبت وافری داشت.

درشبهای تاریک تاریک به عبادت وطاعت پروردگارمیگذرانید.وقتی که نماز راشروع به خواندن میکردعظمت خدارابخاطرآوردرنگش متغییرمیگردید،دربدنش لرزه ورعشه پیدامیشد.

معیشت ومروتش

حضرت علی درمدینه زمین وباغ داشته،ازمیوه ومحصولات خودجماعتش راتربیه مینمودومیفرمود:خیلی دوست میدارم خوردن نعمتهای که خودم پرورش داده ورسانیده ام.

حضرت علی نسبت به مسکینان وفقیران مهربان بود.وبه فایده ی ایشان مالهای زیادصرف میکرد.

محتاجین رادستگیری مینمود.بعضا درپیش آنهانشسته،ازاحوال شان جویامیشد.دوقطعه زمینی که درمدینه داشت،برای امورات خیریه وقف نمود.

دروفاتش خمس مالش رابرای همین راهها وصیت کرد.

سخنهای باحکمتش

حضرت علی ازفصیح ترین خطبای اصحاب بوده،خطبه ووعظهایش غایت موثر،سخنهایش زیاده باعبرت وباحکمت بود.چنان شیرین سخن بود که هرکس مجلس وصحبت اورایکباربیند،بی اختیارمحب ودوست اومیگردید.اغلب کلام واشعارش درمقام مثال ومقال استعمال میشود.اشعاروخطبه های اوراتدوین وجمع نموده اندکه به نام(دیوان علی ونهج البلاغه)مشهوراست.اینک ماکلام حضرت علی راازکتب مشهوره انتخابانقل مینماییم.

                                           والسلام علیکم و رحمت الله

                                                     حنظله میریان

1.حضرت علی رضی الله عنه

حضرت علی ازبزرگان اصحاب.چهارمین عشره مبشره وخلفای راشدین.یکی ازاعضای اصحاب شوراودامادپیغمبروشوهرحضرت فاطمه بود.نسبش:علی ابن ابی طالب،ابن عبدالمطلب،ابن هاشم است مادرش فاطمه بنت اسد،بن هاشم است که از جهت نسبت،به حضرت پیغمبرنزدیکترین عشره مبشره(پسرعمّ پیغمبر)میباشد.حضرت علی به لقبهای مرتضی،حیدر،اسدالله.وبه کنیه های ابوالحسن وابوتراب مشهور است.مادرش فاطمه زن خوش خلق،عاقله وعابده ای بوده،درمکّه حضرت پیغمبر را،همچون فرزندخویش تربیه نموده بود.چون باسلام آمده، به مدینه هجرت نمود،حضرت رسول او رازیاده رعایت وپرستاری کرده.اکثراوقات به خانه اش رفته،دیدن وزیارتش مینمود وبعضی اوقات درخانه اش میخوابید.حتی دروفات این فاطمه،حضرت رسول نیکی وخدمتهای اورا در مکه بیاداورده،درکافتن قبراوبادست مبارک خودبارمی دادوپیرآهن خویش را بخشیدکه فاطمه باهمین دفن گردید.

حضرت علی از عالم وحکیم ترین اصحاب کرام بوده،بافکروعلم خودهم مسلمین راخدمتهای زیاده نمود،سبب ایمان وهدایت اشخاص زیاد گردید.وقتی ازطرف رسول اکرم به یمن والی وعامل تعیین شده بود.درآنجاخدمتهای زیادنموده،اهالی یمن را ازخویش ممنون ساخت ومحبت ایشان رادر سایه ی حسن اداره اش ،بسوی خود جلب کرد.

رسول اکرم حضرت علی را زیاد دوست داشته،زمانی که در مدینه مهاجرین راباانصارعقداخوت داد،حضرت علی رانزدخویش خواند،فرمود:یاعلی تودر دنیاوآخرت برادرمن هستی.درمدح ووصف حضرت علی احادیث بسیاری نقل گردیده است.

حضرت رسول در سال دوم هجرت،درماه صفردختر خودحضرت فاطمه را به حضرت علی تزویج نمودوحضرت علی شرف دامادی پیامبرحایزگشت.بعداز این،رعایه والتفات پیامبردر حق علی فزونتر شدحتی زمانی حضرت علی رعایه فوق العاده ی به پیامبررادر حقش دیده،سوال میکندای پیامبرمراویا فاطمه بیشتر دوست میداری در جواب این،پیامبر می فرماید:فاطمه رادو.ست تروتورا گرامیترمیدارم.

حضرت علی تا وفات پیامبراز خدمت و حضور وی جدانگردیددر وفاتش غسل پیامبرراداده،کفن ودفن پامبررا اجرانمود.

(حضرت علی چهارمین خلیفه ی اهل سنت میباشد)

حضرت علی بقدرچهارسال ونه ماه خلافت نمود،وبدست یکی ازخوارج به نام عبدالرحمان ابن ملجم،درمسجدکوفه،هنگامی که مشغول نمازبامدادبود،شهیدشد،(19رمضان سال40هجری در63سالگی)

شمائلش

حضرت علی میانه قد،گندم گون،تنومندبوده،چهره ای مهیب وجمیل،چشمان بزرگ وسیاه،ریش بزرگ وزیباداشت،قدمهای بزرگ برمیداشت.

حضرت علی درنهایت درجه پرقوت،جسور،دلاوربوده،درجنگ وکوشتی ها کسی نمیتوانست باوی برابری نماید.هرکس ازحضوروحتی ازنام اوترسان وهراسان میگردید.شجاعت حضرت علی درجنگ وغزوها،ضرب المثل همگان میباشد.این بزرگوارازچیزی خوف واندیشه وازکسی باک وترس نداشت،ازینروپیامبرشکستن بتها،تخریب قبرهایی که مشرکین عرب ستایش وپرستش آنهارمیکردندبه حضرت علی فرموده بود.

حضرت علی عالمترین وعادلترین اصحاب کرام بوده،گاهی ازراستی وعدالت جدانمیگردید.

عالیجناب،جوانمرد،خوش خلق،گشاده روی،مهربان،رحمدل،خوش مجلس،درخواندن خطبه ماهروفصیح،زودجواب،مستقیم الرای،ومستقل الفکربود.خلاصه صفتهای که درکمترین مردم یافت شود.جنابش جامع همه انهابود.

دزمان جوانی خواندن ونوشتن راآموخته،غالبامکتوب وعهدنامه های پیغمبررامینوشت.عهدنامه نخستین درمیان مسلمین ومشرکین،یعنی صلح حدیبیه به قلم حضرت علی نوشته شده بود.

حضرت علی درنهایت درجه متدین بوده،به عبادت وتلاوت قرآن محبت وافری داشت.

درشبهای تاریک تاریک به عبادت وطاعت پروردگارمیگذرانید.وقتی که نماز راشروع به خواندن میکردعظمت خدارابخاطرآوردرنگش متغییرمیگردید،دربدنش لرزه ورعشه پیدامیشد.

معیشت ومروتش

حضرت علی درمدینه زمین وباغ داشته،ازمیوه ومحصولات خودجماعتش راتربیه مینمودومیفرمود:خیلی دوست میدارم خوردن نعمتهای که خودم پرورش داده ورسانیده ام.

حضرت علی نسبت به مسکینان وفقیران مهربان بود.وبه فایده ی ایشان مالهای زیادصرف میکرد.

محتاجین رادستگیری مینمود.بعضا درپیش آنهانشسته،ازاحوال شان جویامیشد.دوقطعه زمینی که درمدینه داشت،برای امورات خیریه وقف نمود.

دروفاتش خمس مالش رابرای همین راهها وصیت کرد.

سخنهای باحکمتش

حضرت علی ازفصیح ترین خطبای اصحاب بوده،خطبه ووعظهایش غایت موثر،سخنهایش زیاده باعبرت وباحکمت بود.چنان شیرین سخن بود که هرکس مجلس وصحبت اورایکباربیند،بی اختیارمحب ودوست اومیگردید.اغلب کلام واشعارش درمقام مثال ومقال استعمال میشود.اشعاروخطبه های اوراتدوین وجمع نموده اندکه به نام(دیوان علی ونهج البلاغه)مشهوراست.اینک ماکلام حضرت علی راازکتب مشهوره انتخابانقل مینماییم.

                                           والسلام علیکم و رحمت الله

                                                     حنظله میریان

T T T T T T T T T T T T T T T دین و دعوت

این سعادت بزور و بازو نیست

تانبخشدخدای بخشنده

بایددانست که امام ابوحنیفه رحمه الله بزرگترین فقیه بلکه نخستین مدون علم فقه می باشدپیامبراکرم صلی الله علیه وسلم درموردفقهایعنی افرادی که فهم صحیح دین دارندمی فرمایند:هرکسیکه خداوندمتعال نسبت به او اراده خیرداشته باشداو رافهم ودانش دین،عنایت می بخشدوفقیه می گرداند.

نام نعمان،کنیه ابوحنیفه ولقبش امام اعظم می باشد.بایددانست املام ابوحنیفه رحمه الله ببچه ای بنام حنیفه نداشت بلکه این کنیه اش وصفی است.ابوحنیفه یعنی:"اَبُوالمِلِّه الحنِیفَه"چون خداوندمتعال درقرآن مجیدمدین ابراهیمی رابه دین حنیف یادمی فرمایندوی برای خوداین کنیه راانتخاب فرمود.

امام ابوحنیفه به اتفاق تمام مورخین درسال ۸۰هج.ق،درکوفه که یکی ازشهرهای عراق است چشم به جهان گشود،وی به اعتبار،نسل فارسی وسلسله نسبتش بشرح ذیل است:

نعمان بن ثابت بن نعمان بن مرزبان بن قیس بن یزدگردبنشهریاربن پرویزبن نوشیروان.

ثابت پدرامام ابوحنیفه درزمان طفلی خدمت حضرت علی رضی الله عنه حاضرشدوی درحق ثابت وخاندانش دعای خیرکرد.

شهرکوفه راحضرت عمر رضی الله عنه درسال ۱۷هج.ق،آبادساخت،درعهداصحاب کرام وتابعین عظام بزرگترین پایگاه علم حدیث وفقه بود.چون درآن شهربه کثرت افرادنامسلمان زیست داشت حضرت عمربه آن توجه خاص داشت حتی عبدالله بن مسعودرضی الله عنه رابه عنوان معلم به کوفه فرستادوبه اهل کوفه گفت:شمارابرخودترجیح داده وعبدالله بن مسعودراپیش شمافرستادم.حضرت عبدالله بن مسعودشهرکوفه را ازعلم حدیث وفقه معمورساخت.

دیگراینکه این شهرراحضرت علی رضی الله عنه پایتخت خودقراردادچون حضرت علی وابن مسعودهردو دراین شهرمقیم شدندازنظرعلمی ازشهرهای دیگرفوقیت یافت زیرا علوم این دو نفر،چکیده تمام علوم اصحاب کرام رضوان الله علیهم اجمعین بود.

امام ابوحنیفه رحمه الله تابعی است وتابعی همان است که صحابی راملاقات کرده باشدوی به اتفاق اکثرمحدثین انس بن مالک رضی الله عنه راملاقات نموده استوباعبدالله بن ابی اوفی وابوالطفیل رضی الله عنهمابرخوردنموده است.

پیامبراکرم صلی الله علیه وسلم درفضیلت اصحاب کرام وتابعین عظام می فرمایند:خوشابه حال کسیکه مرا دیده وبرای کسیکه اصحاب مرا دیده وبرای کسیکه تابعین رادیده است.

ازچنین احادیث رفعت مقام امام ابوحنیفه رحمه الله که ازجمله تابعین است بطور واضح معلوم میگردد.

بازرگانی امام ابوحنیفه

امام ابوحنیفه ازنظرکسب مانندپدرش بازگانی بسیارمعروف بودوی درکوفه مغازه ای(عمده فروشی)داشت بیشتربزازی می کردوافرادی راجهت خریدوفروش به مسافرت می فرستاد؛ازلحاظ صداقت وراستی درمعامله بین عام وخاص مشهوربوداگرعیب درپارچه یاکالایی بودنخست عیب آن رارظهارمی داشت وباسوداندک قناعت می کردوباسودی که بدست می آوردعلما کرام وطلبه بی بضاعت رایاری می کردوبچه های مستمندراتربیت وپرورش می دادازجمله بچه های مستضعف،یکی امام ابو یوسف (رح) میباشد که تربیت یافته و بزرگ شده اوست.

تجارتش نمونه ای از تجارت صدیقی،وهدفش از آن فقط نفع رساندن به مردم بود.

4) اَلْمَلِکُ: صاحب و مالک مطلق و وابسته به خود (همه چيز و همه موجودات در اختيار و تصرف او و به او وابسته اند).
5) اَلْقُدُّوسُ: پاک از هر عيب و نقص.
6) اَلسَّلاَمُ: پاک و سلامتي بخش عالم.
7) اَلْمُؤْمِنُ: يگانه امانتدار و امان دهنده مخلوقات از عذاب.
8) اَلْمُهَيْمِنُ: نگهبان مسلط بر عالم.
9) اَلْعَزِيْزُ: صاحب عزت و بزرگواري.
10) اَلْجَبَّارُ: خود رأي و جبران کننده و اصلاحگر حال بندگان خويش.
11) اَلْمُتَکَبِّرُ: يگانه وجودي که همه بزرگيها ازآن اوست.
12) اَلْخَالِقُ: بوجود آورنده عالم از عدم و پديدآورنده مخلوقات.
13) اَلْبَارِيءُ: بوجود آورنده همه مخلوقاتي که داراي روح هستند، آفريننده موجودات ازهمديگر.
14) اَلْمُصَوِّرُ: صورت دهنده و طراح عالم و همه موجودات.
15) اَلغَفَّارُ: بسيار آمرزنده.
16) اَلْقَهَّارُ: غالب و چيره و بازگيرنده همه چيز.
17) اَلْوَهَّابُ: بسيار بخشنده و نعمت دهنده.
18) اَلرَّزَّاقُ: بوجود آورنده روزي و توشه حيات و خالق علتهاي بدست آمدن روزي.
19) اَلْفَتَّاحُ: باز کننده درهاي خزائن رحمتش براي بندگان.
20) اَلْعَلِيْمُ: آگاه و داناي برهمه چيز و درهمه احوال و درهمه جا.
21) اَلْقَابِضُ: گيرنده روح و نعمت از هر که بخواهد.
22) اَلْبَاسِطُ: وسعت دهنده توشه حيات براي هرکس که بخواهد.
23) اَلْخَافِضُ: فرونشاننده و خوارکننده هرکس که مستحق ذلت و خواري باشد.
24) اَلرَّافِعُ: برتري دهنده به هرکس که مستحق برتري است از متقين.
25) اَلْمُعِزُّ: بزرگواري بخش و ياري دهنده کسي که به دين خود چنگ زده.
26) اَلْمُذِلُّ: خوارکننده دشمنان خود.
27) اَلسَّمِيْعُ: شنواي همه صداها.
28) اَلْبَصِيْرُ: بيناي پيدا و ناپيدا.
29) اَلْحَکَمُ: يگانه داور و حاکمي که هيچ ردي در قضاوت و داوري او نيست.
30) اَلْعَدْلُ: دادگر کامل در دادگري.
31) اَللَّطِيْفُ: آگاه، بسيار دقيق درهمه امور و اشياء پيدا و ناپيدا.
32) اَلْخَبِيْرُ: اخبار باطن و پنهان بر او پوشيده نيست.
33) اَلْحَلِيْمُ: صبور و شکيبا-کسي که خشم بر او غلبه نمي کند.
34) اَلْعَظِيْمُ: صاحب عظمت و بزرگي که در عظمت بي همتاست.
35) اَلْغَفُوْرُ: بسيار آمرزنده.
36) اَلشَّکُوْرُ: کسي که پاداش بزرگي در مقابل نيکوي کم مي دهد.
37) اَلْعَلِي: وجودي که مراتب بزرگي او ذوق تصور است.
38) اَلْکَبِيْرُ: وجودي که عقل و احساس از درک کامل او ناتوان است.
39) اَلْحَفِيْظُ: نگهدار اعمال بندگان و هر چيزي که بخواهد.
40) اَلْمُقِيْتُ: خالق قوت و نيروي حيات مادي و معنوي.
41) اَلْحَسِيْبُ: وجودي که براي بندگانش کافي است، حسابگر اعمال بندگان درروز قيامت.
42) اَلْجَلِيْلُ: وجودي که برترين کمالات از آن اوست.
43) اَلْکَرِيْمُ: بخشنده اي که بدون سؤال و درخواست مي بخشد.
44) اَلرَّقِيْبُ: وجودي که مراقب و ناظر همه اشياء و حرکات است.
45) اَلْمُجِيْبُ: جواب دهنده به كساني که او را فرياد کنند.
46) اَلْوَاسِعُ: وجودي که علم و قدرت و رحمت او همه جا را فرا گرفته است.
47) اَلْحَکِيْمُ: کاردان-آگاه به چگونگي و اهداف امور و اشياء عالم.
48) اَلوَدُوْدُ: خواستار نيکي براي همه بندگانش در همه احوال.
49) اَلْمَجِيْدُ: بزرگواري که بزرگواري او بي نهايت است.
50) اَلْبَاعِثُ: برانگيزاننده پيامبران علیهم السلام- برانگيزاننده مردگان از قبر.
51) اَلشَّهِيْدُ: آگاه و نظاره گر و بيننده‌ اي همه اشياء و حرکات و سکنات عالم.
52) اَلْحَقُّ: وجود ثابت و يکنواختي که هرگز تحول و تغيير در راه ندارد.
53) اَلْوَکِيْلُ: عهده دار همه امور بندگان و موجودات.
54) اَلْقَوِي: صاحب قدرت و قوت بي نهايت.
55) اَلْمَتِيْنُ: نيرومندي که محکم کاري او بي نهايت است.
56) اَلْوَلِي: سرپرست و مدير عالم هستي و همه موجودات.
57) اَلْحَمِيْدُ: کسي که سزاوار همه گونه حمد و ثنا است.
58) اَلْمُحْصِي: کسي که هيچ چيز درمقابل علمش پنهان نمي شود.
59) اَلْمُبْدِيءُ: آغازي دهنده به همه کس و همه چيز.
60) اَلْمُعِيْدُ: کسي که قدرت برگرداندن هرچيز را بعد از عدمش دارد.
61) اَلْمُحيي: حيات دهنده-زندگي بخش.
62) اَلْمُمِيْتُ: سلب کننده و گيرنده حيات از ديگران.
63) اَلْحَي: هميشه زنده.
64) اَلْقَيُّوْمُ: وابسته به خود و همه موجودات به او وابسته اند.
65) اَلْوَاجِدُ: به وجود آورنده هرچيز که اراده کند.
66) اَلْمَاجِدُ: بزرگي آفرين.
67) اَلْوَاحِدُ: يگانه-يکتا.
68) اَلصَّمَدُ: بي نياز ازهر چيز.
69) اَلْقَادِرُ: توانا-توانائي بخش.
70) اَلْمُقْتَدِرُ: مسلط و قدرتمدار حقيقي.
71) اَلْمُقَدِّمُ: پيشي دهنده و برتري دهنده بعضي از امور و اشياء نسبت به همديگر.
72) اَلْمُؤَخِّرُ: عقب انداز هرچيز و هر امري که بخواهد.
73) اَلأَوَّلُ: وجودي که بر هر چيز پيشي دارد.
74) اَلآخِرُ: باقي-وجودي که بالاتر از همه موجودات باقيست.
75) اَلظَّاهِرُ: وجودي که آثار قدرت و هستي او پيداست.
76) اَلْبَاطِنُ: وجودي که احاطه بر ذات او غير ممکن است.
77) اَلْوَالِي: يگانه سر پرستي که همه ولايتها از اوست.
78) اَلْمُتَعَالِي: دور از عيب و نقص.
79) اَلْبِرُّ: وجودي که سرچشمه همه نيکي هاست.
80) اَلتَّوَّابُ: توبه پذير طغيانگران و سرکشان.
81) اَلْمُنْتَقِمُ: انتقام گير-عذاب دهنده کساني که مستحق عذابند.
82) اَلْعَفُوُّ: بخشنده گناهان و آمرزنده توبه کنندگان.
83) اَلرَّؤُوفُ: وجودي که سرچشمه رحمت و مهرباني است.
84) مَالِکَ الْمُلْکِ: وجودي که هستي و حرکات و سکنات عالم تابع خواست اوست.
85) ذُوالْجَلاَلِ وَالإِکْرَامِ: صاحب بزرگواري و کمال.
86) اَلْمُقْسِطُ: داد رس و دادستان مظلومين از ستمگران.
87) اَلْجَامِعُ: در برگيرنده همه عالم هستي و جمع کننده در روز قيامت.
88) اَلْغَنِي: بي نياز از همه چيز و همه به او محتاجند.
89) اَلْمُغْنِي: بي نياز کننده.
90) اَلْمَانِعُ: جلوگيري کننده از مصيبت و مشکلات اوست.
91) اَلضَّارُ: ضرر رسان به اهل عصيان.
92) اَلنَّافِعُ: منفعت دهنده به اهل ايمان.
93) اَلنُّوْرُ: روشنائي مطلق و روشنائي بخش.
94) اَلْهَادِي: راهنما و دستگير.
95) اَلْبَدِيْعُ: بي نظير و بي شريک.
96) اَلْبَاقِي: ماندني.
97) اَلْوَارِثُ: مالک نهائي تمام مخلوقات.
98) اَلرَّشِيْدُ: کامل مطلق و تعالي دهنده.
99) اَلصَّبُورُ: شکيبا و شکيبائي بخش.